خوشبختي چيه؟!

قانون‌هاي ذهني مي‌گن خوشبختي يعني رضايت.مهم نيست...چي داشته باشي يا چقدر، مهم اينه كه از هموني كه داري راضي هستي يا نه؟!چون يه وقتهايي آدم خيلي چيزها

داره اما باز هم احساس خوشبختي نداره! و بر عكسش...پس يه قانون وجود داره، كه مي‌گه:

ميزان خوشبختي = ميزان رضايت

حالا اين سوال مهم پيش مي‌آيد كه چه طوري ميشه در كل زندگي احساس رضايت كرد؟

زندگي مجموعه‌اي از لحظه هاست! چون پشت اين لحظه، لحظه ي بعديه و پشت اون لحظه ي بعدي و بعدي و...پس، اگه مي‌خواي در كليت بزرگ زندگي راضي باشي اول بايد تمرين

كني تا در لحظه راضي باشي.

استاد مي‌گفت:

"اگه كسي تصميم بگيره فقط توي لحظه‌ي اكنون راضي باشه، بعد، به لحظه‌ي بعدي، كه رسيد، باز در لحظه‌ي اكنون راضي باشه و بعد به لحظه‌ي بعدي كه رسيد باز.....

مي‌دوني چي مي‌شه؟

اون فقط براي راضي و شاد بودن در يك لحظه تلاش كرده، اما يك دفعه مي‌بينه پنج ساله كه راضي و خشنوده! اگه كسي از لحظه‌ي اكنونش ناراضي باشه، بعد، از لحظه‌ي

بعد هم ناراضي باشه، بعد... يكهو به خودش مي‌آيد و مي‌بينه  پنجاه سالشه و همه‌ي اين پنجاه سال رو ناراضي بوده!"

به همين دليل دانشمندان ذهني به لحظه ي اكنون مي‌گن: لحظه‌ي ابدي اكنون.

شرط رضايت اينه كه در لحظه‌ي ابدي اكنون راضي و شاد باشي

اصلا"مهم نيست داري در لحظه‌ي اكنون چي كار مي‌كن، فقط تصميم بگير مراقبه كني كه از هر كاري كه داري در لحظه انجام مي‌دي احساس رضايت و شادي كني.  به اين كار

مي‌گن مراقبه‌ي لحظه‌ي ابدي اكنون. اين كار، اتفاقا "بر خلاف تصور، كار خيلي راحتي نيست. دانشمندان ذهني معتقدند در هر عمل و كاري كه انجام مي‌شه يه مقداري انرژي

نهفته است و ما فقط در صورتي كه روي اون كار مراقبه داشته باشيم مي‌تونيم اون انرژي رو دريافت كنيم.

ببينين، مثلا "من از صبح شروع مي‌كنم. از خواب بيدار مي‌شيم، مي‌ريم مسواك مي‌زنيم و در همون حال به صد تا چيز فكر مي‌كنيم غير از مسواك زدن. بعد مي‌ريم صبحونه

مي‌خوريم در حالي كه فكرمون هزار جاي ديگه است غير از صبحانه خوردن. بعد... در واقع هر كاري كه داريم انجام مي‌دهيم به همه چيز فكر مي‌كنيم غير از همون كار.

اين باعث مي‌شه انرژي پنهان كارها رو دريافت كه نمي‌كنيم، هيچ! كلي هم انرژي ذخيره شده‌مان را الكي خرج مي‌كنيم!

شايد از مراسم چاي در چين يا ژاپن شنيده باشين. اون در واقع يه جور مراقبه در لحظه‌ي ابدي اكنونه.

تمرين‌هايي براي درك و لذت بردن در لحظه‌ي ابدي اكنون:

تمرين 1: براي خودتون يه استكان چاي بريزين.با دقت سعي كنيد فقط به كاري كه دارين مي كنين، فكر كنين. بعد در يه جاي آروم بنشينيد و با آرامش چاي رو ميل كنيد.

به اين فكر كنيد كه با هر جرعه‌ي چاي، همه‌ي انرژي موجود در آن را دريافت مي‌كنيد و لذت مي‌بريد. به لحظه لحظه‌ي خوردن چاي دقت كنيد. (اگه فكر ديگه‌اي اومد

توي ذهنتون، خودتون رو شماتت نكنيد. فقط آروم سعي كنيد دوباره به خوردن چاي برگرديد.) بعد از اتمام، حتما" در دفتر مراقبه از خودتون تشكر كنيد.

تمرين 2: مراقبه كنيد در زمان مسواك زدن فقط به مسواك زدنتون فكر كنين. سعي كنيد از اين كار لذت ببريد. 

تمرين 3: مراقبه كنيد زمان خوردن غذا فقط به خوردن غذا فكر كنيد. مجسم كنيد با هر لقمه، انرژي موجود در غذا به همه‌ي سلول‌هاي بدنتون مي‌رسه.از هر لقمه ي اون

لذت ببريد.

نكته: غذايي كه با مراقبه خورده مي‌شه هرگز باعث چاقي‌هاي موضعي نمي‌شه. (در واقع وقتي ما غذا مي‌خوريم در حالي كه به صد چيز غير از خوردن غذا فكر مي‌كنيم، باعث

انباشته شدن اون در جاهاي نامناسب مي‌شيم. بر عكسش هم صادقه. يعني كساني كه هر چيزي كه مي‌خورن، چاق نمي‌شن، اگه روي غذا خوردن آگاهانه، مراقبه كنن، همه‌ي انرژي

موجود در غذا رو دريافت مي‌كنن. حتي مي‌تونين مجسم كنين كه دوست دارين غذا در چه قسمتي از بدن شما باعث چاقي بشه! وقتي دارين غذا مي‌خورين توي دلتون با لقمه

هاتون حرف بزنيد! از لقمه‌ي نون و پنير صبحتون بخواهيد كه همه‌ي نيروش رو به شما انتقال بده. (نخندين! جدي مي‌گم! اين يكي از مراقبه‌هاي هندوهاست!)

تمرين 4:اين تمرين براي سيگاري‌هاست. اگه روي كشيدن هر سيگار مراقبه كنيد، خيلي زودتر ارضا مي‌شيد و به تدريج تعداد سيگارهاتون كم و كمتر مي‌شه.

به تدريج خودتون رو عادت بديد كه هر كاري كه دارين انجام مي‌دين، فقط به اون فكر كنيد و تصور كنيد با اين كار همه‌ي انرژي نهفته در اون كار رو دارين دريافت

مي‌كنين. خيلي سخته، اما شدنيه! شايد باورتون نشه اما به تدريج حتي از كارهايي كه دوست نداشتيد، به شدت لذت مي‌بريد. اين قانون رو به ياد بسپرين: بر هر چيز

كه تمركز كنيم، انرژي اون رو دريافت مي‌كنيم. (در بعضي از مكاتب هندي حتي بر گريه كردن و اندوه هم مراقبه مي‌كنند و معتقدند از اون هم ميشه انرژي دريافت كرد

اما چون اين بحث ديگه ايه و بايد فرق بين ايجاد ماند با دريافت انرژي از اندوه رو بدونيم خواهش مي كنم فعلا" در اين مورد اقدامي نكنيد!) 

يك حكايت:

خوب مي‌خوام يه حكايت از يه گورو ي ( استاد بزرگ) هندي بگم كه توي يه كتاب خوندم. اون با مريدانش دسته جمعي با هم، در جايي بيرون شهر، زندگي مي‌كردند. همه‌ي

مريدهاي اون موظف بودند سالها پيش اون زندگي كنند و آموزش ببينند. يك روز يه نفر به اون استاد مراجعه مي‌كنه و مي‌گه شما چه طوري به اين قدرت رسيدين كه مي

تونين با نگاه ديگران رو شفا بدين؟ وقتي من مريد شما بشم، در طي اين همه سال كه بايد پيش شما بمونم، چه تمرين‌هايي انجام مي‌ديم؟ در طول روز چه كار مي‌كنيم؟

استاد مي‌گه: ما صبح ورزش مي‌كنيم. بعد صبحانه مي‌خوريم. بعد كار مي‌كنيم تا ناهار. بعد ناهار مي‌خوريم. كمي استراحت مي‌كنيم، باز كار مي‌كنيم و شب مي‌خوابيم!

اون شاگرد عصباني مي‌شه و مي‌گه امكان نداره! ما همه‌ي اين كارها رو انجام مي‌ديم اما قدرت شما رو نداريم. استاد مي‌گه: هرگز شما مثل ما اين كارها رو انجام نمي‌ديد.

شما صبحانه مي‌خوريد، كار مي‌كنيد، تفريح مي‌كنيد، در حالي كه به چيز ديگه‌اي دارين فكر مي كنين، اما ما وقتي صبحانه مي خوريم فقط به خوردن اون فكر مي كنيم!

وقتي كار مي‌كنيم فقط به اون كار فكر مي‌كنيم. وقتي.....

بنابراين شما هيچ انرژي‌اي دريافت نمي‌كنيد! اما ما همه‌ي انرژيهاي موجود در طبيعت رو دريافت مي‌كنيم و با بخشيدن فقط مقداري از اون به بيمارها، باعث شفاي

اون‌ها مي‌شيم!

خوب و حالا تمرين آخر: 

يك بار ديگه اين پست رو بخون و تصميم بگير همه‌ي انرژي موجود در كلمات اون رو دريافت كني. لبخند بر لب داشته باش. حالا آماده باش تا در لحظه‌ي ابدي اكنون، شاد

و راضي باشي. از همين حالا شروع كن! چون امروز اولين روز از روز هاي باقيمانده‌ي عمر توست.

كامران حق‌پيكر